الله ابهی
نغمه های دروغین
نوشابه ای با طعم بهائیتآیا می دانید علی محمد باب ( همان شخصی که بهائیان وی را امام دوازدهم می دانند ) در سال ۱۲۶۰ ادعای ذکریت کرد( یعنی که مفسر قرآن است ) در سال۱۲۶۱ادعای بابیت کرد ( یعنی وسیله رابطه با امام زمان است ) در ۱۲۶۲ادعای مهدویت کرد ( ( یعنی امام زمان است ) در ۱۲۶۴ادعای ربوبیت کرد ( یعنی که پروردگار عالمیانم ) در ۱۲۶۵ادعای الوهیت کرد در ۱۲۶۶ تمامی دعاوی خویش را منکر شد و توبه کرد و توبه نامه نزد ولیعهد فرستاد که البته مریدانش کار او را مشکل ساختند و شورش و فتنه برپا نمودند و گرفتاریها برای دولت ایجاد کردند و بهتر است بدانید عبدالحسین آیتی ( مبلغ مستبصر بهایی ) نیز در جلد سوم کشف الحیل همین مطلب را خاطر نشان می سازد و این تغییر در عقیده از ویژگیهای شاخص علی محمد باب است که حتی منابع بابی و بهایی بدان اعتراف دارند
«فداک روحی الحمدالله کما هو اهله و مستحقه که ظهورات فضل و رحمت خود را در هر حال بر کافه عباد خود شامل گردانیده. بحمدالله ثم الحمدلله که مثل آن حضرت را ینبوع رأفت و رحمت خود فرموده که به ظهور عطوفتش عفو از بندگان و تستر بر مجرمان و ترحم بر یاغیان فرموده. شهدالله من عنده که این بنده ضعیف را قصدی نیست که خلاف رضای خداوند عالم و اهل ولایت او باشد. اگر چه بنفسه وجودم ذنب صرف است ولی چون قلبم موفق به توحید خداوند جلّ ذکره و نبوت رسول او (ص) و ولایت اهل ولایت اوست و لسانم مقر بر کل ما نزل من عندالله است، امید رحمت او را دارم و مطلقاً خلاف رضای حق را نخواسته ام و اگر کلماتی که خلاف رضای او بوده از قلمم جاری شده، غرضم عصیان نبوده و در هر حال مستغفر و تائبم حضرت او را و این بنده را مطلق علمی نیست که منوط به ادعایی باشد، استغفرالله ربی و اتوب الیه من ان ینسب الی الامر و بعضی مناجات و کلمات که از لسان جاری شده دلیل بر هیچ امری نیست و مدعی نیابت خاصه حضرت حجت الله علیه السلام را محض ادعای مبطل و این بنده را چنین ادعایی نبوده و نه ادعای دیگر، مستدعی از الطاف حضرت شاهنشاهی و آن حضرت چنانست که این دعاگو را به الطاف و عنایات بساط رأفت و رحمت خود سرافراز فرمایند، والسلام».
