حقیقت بهائیت

عبدالبهاء ( امام اول بهائیان )
در حال دریافت لقب سر از دولت انگلیس
همان لقبی چند وقت پیش سلمان رشدی ( نویسنده کتاب آیات شیطانی ) بدان مفتخر گردید .
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

با سلام خدمت تمام همراهان وبسایت حقیقت جوی حقیقت بهائیت آری اینبار بدون شرح بر بالای منبر جهانی نشستیم تا شرح آن را شما خوبان به نگارش درآورید نوشتیم تا بهائیان بخوانند و باز بگویند بهائیت ، دخالت در سیاست ، نه این وصله ها به ما نچسبیده ، و نخواهد چسبید . آری شما گفتید و جوانان با شعور و فهم این مرز و بوم هم لابد باور می کنند . باری ….. این شما و این هم نمونه ای از رجال بهایی دوران پهلوی

امیر عباس هویدا ــــــــــ ‌وزیر دارایی

بخش قابل توجهی از بهائیان ایران روستائیان فقیری بودند که در روستاهای اربابان و مالکان بهائی زندگی می‌کردند. تعداد قابل توجهی از این‌گونه روستاها در سراسر ایران وجود داشت که یا ملک بهائیان ثروتمند بود یا از موقوفات بهائی.
از مالکین بزرگ بهائی در دوران متأخر قاجار، می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: میرزا محمدحسین خان معتمددیوان کواری (فارس) و دو برادرش میرزا عبدالحسین خان و موقرالدوله (پسران میرزا احمد خان، از خاندان افنان)، لطفعلی خان کلبادی (سردار جلیل) رئیس ایل کلبادی مازندران، قاسم خان عبدالملکی (هژبرالدوله) رئیس ایل عبدالملکی مازندران، و ابراهیم خان ابتهاج‌الملک گرگانی (بزرگ مالک گیلان).

امام خمینی (ره) در سال 1341 فرقه ضاله بهائیت را یک حزب سیاسی خواندند و اینک که به مدد پیروزی انقلاب اسلامی اسناد بسیاری از روابط این فرقه با صهیونیست ها افشا شده، صحت این نظریه بیش از پیش اثبات گردیده است.
رژیم پهلوی برای مسافرت سران محافل متعدد بهائیان ایران از نقاط مختلف ایران به لندن و شرکت در انتخابات جهانی «بیت العدل» تسهیلات ویژه ای قائل شد و به هربهائی که عازم این سفر می گردید، مبلغ پانصددلار ارز با تخفیف ویژه و نیز تخفیف قابل توجهی در بهای بلیط رفت و برگشت هواپیما درنظرگرفته و پرداخت می کرد.

در دوران رهبری شوقی افندی که مصادف با تشکیل حکومت اسرائیل بود، برای اولین بار نام ” ارض اقدس” و “مشرق الاذکار” اصلی را از زبان او می شنویم. و این شاید به چند دلیل باشد،

1- بابیان و بهائیان به خاطر مخالفتهائی که در ایران با آن روبرو شده بودند و برخوردهای خونینی که با مسلمانان داشتند، با پیروان این آئین بیش از گروهها و دسته های دیگر کینه توزی می کردند و هنوز هم می کنند. بابیان و بهائیان توسل به زور را برای پذیرفتن آئین خویش منع کرده بودند، مگر در مورد مسلمانان که مال و جان و ناموس آنان را مباح اعلام کرده بودند و حتی آنان را شکنجه می دادند و به شهادت می رسانیدند.( گزارشات نماینده سیاسی انگلیس در ایران در زمان محمد علی شاه قاجار به وزیر خارجه انگلیس) این امر البته می تواند به نوعی انتقامجوئی و کینه توزی توجیه شود.