حقیقت بهائیت

در جمادی الاولی سال 1264 میرزا آقاسی صدر اعظم وقت (زمان محمد شاه قاجار) امر نمود سید علی محمد باب را از ماکو به چهریق[1] منتقل ساختند تا کمتر در دسترس مریدان باشد و به آرامی ذکر بابیت به فراموشی سپرده گردد. این کار خشم باب و بابیان را برانگیخت. لذا حوادثی در پی داشت که نخستین آنها در بدشت انجام گردید که در این مقاله، به اختصار اشاره­ای به گردانندگان، اتفاقات و تاثیرات بدشت خواهد شد.
………………………………………………..
جهت دریافت متن کامل بر روی عنوان مقاله کلیک نمائید

از نکات بسیار مهم در جریان تبعید بابیان به عراق تلاش بهاء برای تثبیت خود و تبیین جایگاه نداشته خود در بین بابیان بود و در این راه از هر کوشش منفی و البته خیانت به دوستان و همراهان بابی خود دریغ ننمود
جناب بهاءالله از اوضاع آشفته بابیان در عراق و بی توجهی نسبی حکومت عثمانی به مسائل داخلی بابیان استفاده کرده ، با شرارت به تسویه حساب وحذف فیزیکی مخالفین خویش پرداخت
……………………………………………………..
جهت دریافت ادامه مطلب بر روی عنوان نوشته کلیک نمائید .

ویلیام‌ هاچر و دوگلاس‌ مارتین، مورخان‌ بهائی‌ معاصر می‌نویسند: «میرزا تقی‌ خان‌ صدراعظم‌ ایران… مقتدرترین‌ دشمن‌ امر بدیع‌ [=بهائیت] شمرده‌ می‌شود» امیرکبیر، حسینعلی‌ بهاء را نیز در 1267 به‌ کربلا تبعید کرد و دایی‌ و سرپرست‌ باب‌ (حاجی‌ سید علی‌ تاجر شیرازی) را نیز که‌ در توطئه‌‌ ترور امیر با بابیان‌ همدست‌ بود دستگیر و، به‌ علت‌ عدم‌ اظهار توبه، به‌ مجازات‌ رساند.
……………………………………..
جهت دریافت متن کامل بر رویعنوان مقاله کلیک نمائید

در دوران سلطنت محمدشاه و ناصرالدین­شاه سراسر ایران دارای درگیری، شورش­ها و طغیان­های مردمی بود .بسیاری از این فتنه­ها با بهانه­های مختلفی رخ می­داد و حتی برخی جنبه دینی نیز داشته­است و البته ارتباطی با بابیت به طور مستقیم نداشت. از جمله این آشوبها می­توان به فتنه برعلیه علی­اشرف ماکویی، حاکم زنجان و اخراج او به خاطر بدرفتاری با مردم و تعدی او به یک زن مسلمان، بدون موازین شرعی اشاره کرد.[1]فتنه­ها و آشوب­های دیگری نیز در شهرهای خراسان، تبریز، یزد، کرمان، کردستان، کرمانشاه، شیراز، رفسنجان، گیلان، مازندران و بسیاری از مناطق دیگر روی داد که در عمده این فتنه­ها، آشوبگران فقط بهانه­ای را می­خواستند تا علیه حکومت و عمال حکومتی شورش کنند. سیاسیون و سرکرده­های بابی نیز از این فرصت استفاده نموده و به بهانه­های مختلفی، همچون آماده سازی برای ظهور موعود و نجات دهنده مردم و غیره، بخشی از مردم را نیز با خود همراه کرده و در سه شهر زنجان، مازندران و نیریز فارس، توانستند وقایع خونینی را پدید­ آورند که اگر چه در تمام آنها نیز شکست در اردوی بابیان رقم خورد امّا به هر شکل این اتفاقات و حادثه­ها در سرزمین ایران و هر دو طرف نزاع فرزندان این کشور بودند. در این مجال اشاره­ای کوتاه به این سه فتنه می­گردد.
………………………………………………………..
جهت دریافت متن کامل مقاله بر روی عنوان مقاله کلیک نمائید .

مقدمه سید علی محمد شیرازی بنیانگذار جریانی انحرافی به نام بابیت است که در ابتدا شاید بسیار ساده به نظر می‌آمد اما در طول زمان آغازگر داستانی گردید که زمینه انحراف بسیاری را فراهم آورد و امروزه هر عقل سلیم و منصفی، کافی است نگاهی بر تاریخ این فرقه نماید تا حقایق بر او روشن [...]

در ضمن تصویر توبه نامه باب :
«فداک روحی الحمدالله کما هو اهله و مستحقه که ظهورات فضل و رحمت خود را در هر حال بر کافه عباد خود شامل گردانیده. شهدالله من عنده که این بنده ضعیف را قصدی نیست که خلاف رضای خداوند عالم و اهل ولایت او باشد.
اگر چه بنفسه وجودم ذنب صرف است ولی چون قلبم موفق به توحید خداوند جلّ ذکره و نبوت رسول او (ص) و ولایت اهل ولایت اوست و لسانم مقر بر کل ما نزل من عندالله است، امید رحمت او را دارم ………….

آیا می دانید علی محمد باب ( همان شخصی که بهائیان وی را امام دوازدهم می دانند ) در سال 1260 ادعای ذکریت کرد( یعنی که مفسر قرآن است ) در سال1261ادعای بابیت کرد ( یعنی وسیله رابطه با امام زمان است ) در 1262ادعای مهدویت کرد ( ( یعنی امام زمان است ) در 1264ادعای ربوبیت کرد

سیدعلی محمد شیرازی بنیانگذار فرقه ضاله «بابیه» در محرم ۱235 قمری در شهر شیراز به دنیا آمد. پدرش رضا و مادرش فاطمه بیگم و بنابه قولی خدیجه بیگم نام داشت. خواندن و نوشتن را به شیوه معمول زمانه خویش در شیراز آغاز کرد. هنوز کودک بود که پدرش را از دست داد، به همین سبب روانه بندر بوشهر شد و تحت کفالت دایی اش قرار گرفت و مدتی را نزد یک مکتب دار که از پیروان فرقه «شیخیه» بود، به کار آموختن پرداخت.